İlahi Ç! Aç Tokun Halinden Ne Anlar (!)

Tarih : 10 Ekim 2016

onur naci1

Dr. Onur Naci Karahancı
ATO Yönetim Kurulu Üyesi

 

Hikaye bu ya! Memleketin birinde, iki dev ailesi varmış, birbirlerini çok sever, çok da yemek yerlermiş, yeri gelince zavallı insancıkları bile yerlermiş. Ama bir gün, dev ailelerinden biri o kadar acıkmış ki, insanda yedikleri en lezzetli yerin aynısını devlerde de yemek istemişler, uykudayken bir ısırıktan bi’şey olmaz deyip yiyivermişler en lezzetli yeri. Dedik ya hikaye işte, hem de tıbbi: Meğer bir ısırık aldıkları nefis yer, devlerin doyma merkezinin oralarmış.

Doyma merkezi yenilen devler artık yemekle, insanla falan doymaz olmuşlar da, doyma merkezlerini yiyen devlere saldırıp onları da yemeye başlamışlar. Doyma merkezlerini yiyip tadı damağında kalan devler de halen utanmadan, kalan devlerin de doyma merkezini yemek için uğraşmasın mı… İlkin insanlar oh birbirlerini yerler de kurtuluruz demiş ya, sonradan birçoğu doyma merkezleri yenen devleri anlamaya, destek vermeye “Devlerin canı sağ olsun, gerekirse bizi de yiyeceklerimizi de yesin: Ne kadar ayıp, hiç dev devin doyma merkezini yer mi” demeye başlamışlar…

İşte tam da bu memlekette, “Bir terslik var, dev devi yiyor, arada olan bize oluyor; bugüne kadar karnımız ne zaman doydu? Biz niye dev yemiyoz, o halde?” deyip, düşünüp duran bir çocuk varmış. Çocuğun adı başkaymış ya, kerata o kadar tatlı ve halkın içindeymiş ki ‘hey’ gibi demek olan “Ç” demeye başlamışlar. Çocuk memleketin hepsi gibi zaten hiç tokluk nedir bilmezmiş ya, artık iyice yemeden içmeden kesilip bu tersliğe kafa yormaya başlamış. Bu iş tıbbiyse tıp okuyacam demiş. Bitirecekmiş bitirmesine ama bakmış ki, bu iş tıpla da anlaşılacak gibi değil. Sonra sadece bizim memlekette değil birçoğunda insanlar bu devlerin elinden çekiyormuş, bu işi anlamam gerek demiş, almış yanına arkadaşını da, binmişler motosiklete, düşmüşler yola… Gezerken görmüş ki, doymak bilmez bu devlerin yüzünden en temel ihtiyaçlarını bile karşılayamayan, açlıktan ölen, tokluk nedir bilmeyen insanlarla dolu memleketler…  Devleri destekliyor sandığı insanların aslında çok az olduğunu; bunların da devlerin yediklerinden kırıntılar alan, devler tarafından yenmeyecekleri sözü verilen insanlar olduğunu anlamış.

Atla motora demiş arkadaşına, sağlıksızlığın çözümünü buldum. Doğru memleketine gitmiş ya ne görsün bu işi çözen bir o değilmiş, az ötedeki memlekette de Fedakar ve arkadaşları devlere çoktan kafa tutup, bi’daha bizim memlekete ayak basarsanız, bacaklarınızı kırarız demeye başlamışlar. Bizim Ç, hemen koşmuş yanlarına demiş “ben de varım haydi kovalım.” Öyle bir gece beklemişler ki, bu memlekete musallat olan devlerin eğlence yapıp, zil zurna sarhoş olduğu gece, hepsinin bacaklarını kırmışlar, bi’daha ne kadar girmeye çalışsalar da hep kovmuşlar. Daha bu memlekette yapacak çok iş varmış ya, aklı diğer memleketlerde gördüğü açlıktan, yokluktan, devler yüzünden ölen insanlardaymış. Çağırmış Fedakar’ı: “biliyorum kabul etmezsin ama, bir memleket daha anlamaya başlamış devlerin kader olmadığını, buralar sana emanet, hakkını helal et…”

Her şeyi anlamış da şu Ç, tokların halini bi türlü anlamamış; bir de onlara özenen, kırıntılara sevinen, asla dev olamayacak insanları…  Bir gün düşmüş ellerine devlerin ve kırıntıcıların…

Oh be bu işten de kurtulduk demiş devler ya: Bir bakmışlar memleketlerin birinden “Onlar ABC’yi öğrettiler,  Ç’yi biz öğrendik[1] diyenler çıkmış; başka bir memleketten “Her şeyin sonunda düşmanlarımızın sözlerini değil, dostlarımızın sessizliğini hatırlayacağız[2]sözleri duyulmaya başlanmış. Belki de hepsinin aklında şu sözler varmış: “Hayatta daima gerçekleri savun! Takdir eden olmasa bile, vicdanına hesap vermekten kurtulursun [3]

[1] Orijinal şiir: Sunay AKIN “Ç”

[2] Martin Luther King

[3] Ernesto Che Guevara

PaylaşShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
Yorum Yaz
Ad Soyad :
E-mail :
Yorum :

Arşivler